Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ/ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει
τίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος,
οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα.
Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μου
γνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν,
ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον
τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μου
καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι
ἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξω
ἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Τα γράμματα / Ρέα Γαλανάκη

Κάποτε γράφουν γράμματα γιατί γνωρίζουν 
ότι αυτές θα είναι οι τελευταίες που αγαπήσαν
τον ήχο μιας σελίδας καθώς ξεδιπλώνεται
τον ήπιο τρόπο των χεριών που την αγγίζουν
το ίδιο φως απ' το παράθυρο

τη σύμβαση των τυπικών εκφράσεων
την έλλειψη μιας μονολεκτικής απάντησης
την πιθανότητα να ξαναδιαβαστούν σ' άγνωστο χρόνο
την προοπτική τους να γεράσουν με τον παραλήπτη
τη διαιώνιση της διαδρομής από τη μνήμη στην επιθυμία

τη μοναξιά περίπλοκων υπογραφών
τον κίνδυνο όσων αποσιωπήθηκαν
την τρέλα που ενεδρεύει πίσω απ' το μελάνι.

Ένα φλιτζάνι γάλα
κουμπωμένο το παλτό
κι ένα φιλί.
Τα συνοδεύουν ως την πόρτα του ταχυδρομείου.

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

ΑΤΙΤΛΟ

Θέλεις λοιπόν διαρκώς να δηλώνεις κάπου κάπως την παρουσία σου.Όμως η ποίηση των μαθηματικών δεν με βοηθάει, γι’ αυτό στην απαρίθμηση κάποια νούμερα μου ξεφεύγουν. Καταμετρώ λοιπόν όσες αμαρτίες-αστοχίες  με επισκέπτονται ακόμα και αφήνω κάποιες απ’ τις προσκλήσεις- προκλήσεις να κλείνουν τον κύκλο τους χωρίς εμένα. Άλλωστε ο χρόνος πάντα σχετικός ήταν όπως δυστυχώς ή ευτυχώς και πολλές απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις. Προτιμώ τις ευχές και τα πυροτεχνήματα που έστω για μια στιγμή φωτίζουν κάτι απ’ την χαμένη υπόθεση της καλοσύνης και της ελπίδας.
Η διαλογή έχει ήδη συντελεστεί και πάει καιρός από τότε που έβγαζα άστρα απ’ τις τσέπες μου και χάριζα το γέλιο μου σε μελλοντικές απειλές. Έτσι συγκρούστηκα μ’ όλα τα αίσια και τα απαίσια, μετωπικά, χωρίς ζώνη ασφαλείας. Κι έμαθα πια να κάνω καταπληκτικούς ελιγμούς για συνάντηση ή αποφυγή. Τα χρόνια ούτως ή άλλως θ’ αλλάζουν πάντα με τον ίδιο εμμονικό τρόπο. Ερήμην. Με μικρές, απρόοπτες οάσεις αλλά υπαρκτές.

S.

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Xάρης Βλαβιανός /''Παραμονή''

Για σένα ο μήνας 
θα ’ναι πάντα ο πρώτος·  
οι ατέλειες στο πορτραίτο
– το τεθλιμμένο βλέμμα
η αμήχανη σύσπαση των χειλιών –
σε αφήνουν αδιάφορη.
Στην πολύχρωμη σιωπή
της αγαπημένης σου βραδιάς
(χρυσά έλατα, πορσελάνινες κούπες)
γιόρτασα την ακινησία του χρόνου.
Οι αγγελιαφόροι φορώντας μάσκες και περούκες
χορεύουν με τους ζωντανούς. 
Σκοτείνιασε νωρίς.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/new-years-poems/ ]

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ

Πολύχρωμο ψάρι η πόλη τα Χριστούγεννα                  
Διαστέλλεται και συστέλλεται σε γιορτινή φρενίτιδα
Το περικλείει η ίδια θάλασσα του θαύματος
Που επιβάλλεται να συμβαίνει ξανά και ξανά
Κομματιασμένες ελπίδες και ευχές για το ευ της ζωής
Στο ξετύλιγμα του αμπαλάζ η ανάγκη είναι ίδια
Να συγκολληθούν τα σπασμένα κομμάτια
Για να μεταμορφωθεί το ταβάνι σε ορίζοντα
Και η αγκαλιά σε φάτνη αστείρευτης τρυφερότητας
Απ’ την καμινάδα ας μην περιμένουμε πια τίποτα
Η αγάπη δεν ξέρει από μονοπώλια
Ούτε φοράει κόκκινα

S.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

MAΥΣΩΛΕΙΑ

Τη νύχτα οι δρόμοι της πόλης
Μετατρέπονται σε μαυσωλεία
Κατά μήκος των οδών χορεύουν
Κτίρια με χλωμά μάτια
Μέσα παρεκκλήσια και τζαμιά
Εγκλωβίζουν επισκέπτες
Κραυγές και ψίθυροι
Από επιφανείς νεκρούς της οθόνης
Κόβουν το κουφάρι του πολιτισμού
Σε κομμάτια η ζωή
Εκποιείται σε τιμή
Κάτω του κόστους
Ακατάσχετα μεταναστεύει
Η απαντοχή στα πεζοδρόμια
Κι όποιος πρόλαβε τον Κύριο
Δεν είδε

S.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


Νοέμβρης πολυτεχνίτης κι άνεργος
Σαπίζει στο χώμα της γνωστής επετείου
Σαν άπιαστος δραπέτης η μνήμη
Θα μας χτυπήσει την πόρτα πάλι
Για να βγει απ’ το παράθυρο
Δια μέσου ιαχών και ασμάτων

Το σήμα κατατεθέν της πλέον
Οι παρηκμασμένοι της ήρωες
Απόμακροι και κομπαστικοί
Βραδυφλεγείς αναφλέγονται
Αποκαΐδια ένδοξου παρελθόντος

S.

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

ΚΑΠΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΞΙΔΕΨΑ ΠΟΤΕ (SOMEWHERE I HAVE NEVER TRAVELLED)/E.E.CUMMINGS

κάπου που δεν ταξίδεψα ποτέ, πρόθυμα πέρα
από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:
στην πιο λεπτή σου χειρονομία υπάρχουν πράγματα που με περιβάλλουν, ή που δεν μπορώ ν’ αγγίξω γιατί είναι πολύ κοντινά


το πιο ανεπαίσθητο βλέμμα σου εύκολα θα με απεγκλωβίσει
παρόλο που έχω κλείσει τον εαυτό μου όπως τα δάχτυλα·
ανοίγεις πάντα πέταλο−πέταλο εμένα καθώς η Άνοιξη ανοίγει (αγγίζοντας επιδέξια, μυστηριακά) το πρώτο της τριαντάφυλλο


ή αν η επιθυμία σου είναι να με κλείσεις, εγώ
και η ζωή μου θα σφαλιστούμε πολύ όμορφα, ξαφνικά,
όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται
το χιόνι να πέφτει παντού με προσοχή·

τίποτα απ’ ό,τι μπορούμε ν’ αντιληφθούμε σε τούτο τον κόσμο 
δεν είναι ισάξιο με τη δύναμη της σφοδρής σου ευθραυστότητας: 
που η υφή της με συναρπάζει με το χρώμα των τόπων της,
προσφέροντας τον Θάνατο και το Για Πάντα με κάθε ανάσα

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει
κι ανοίγει· μόνο κάτι μέσα μου καταλαβαίνει
πως η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ’ όλα τα τριαντάφυλλα)
καμία, ούτε καν η βροχή, δεν έχει τόσο μικρά χέρια

Πηγή: Edward Estlin Cummings, 33χ3χ33, Αθήνα, Νεφέλη, 2004,
Μετάφραση, εισαγωγή: Χάρης Βλαβιανός

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

"Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα..." 5 ποιήματα του Νίκου Καρούζου

1
Νὰ γυρίζεις -αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.
2
Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ ἀπελπισία.
Καὶ προπαντὸς
ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…
3
Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας τὰ πουλιά.
4
Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.
5
Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.

Νίκος Καρούζος

ΠΗΓΗ:http://eimaistahaimou.blogspot.gr/

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

θεωρία και πράξη/ Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Αίμα τα λόγια                                                                            
Πώς να σβηστούν
Κι οι χειρονομίες αφήνουν ουλές
Τρίμματα γομολάστιχας 
κι ας γίνουν τα καθέκαστα
Η Αλκυόνα πέθανε η Αλκυόνα πάει
Το πεινασμένο σκότος που μας κυνηγά
δε θα λουφάξει 
Οσφραίνεται θυμό και μίση
Χαίνουσες πληγές
Δεν μας αγκάλιασε ο καιρός ποιος ξέρει
Η εμείς δεν του ανοίξαμε αγκαλιά
Η Αλκυόνα πέθανε η Αλκυόνα πάει
Με τα δικά μας χέρια εννοώ 
όχι των άλλων 

Μονιάζουμε, αγάπη μου, μόνοι εντέλει
Σε ασυγχώρητο λυκόφως

Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Στην οινοποσία των ψευδαισθήσεων 'Αλλη μια ψευδαίσθηση
Να πιούμε ένα κρασί λες
Mε την ίδια διαβρωμένη φωνή
Που αποδομεί χρόνια τα πράγματα
Κι αφήνει ό, τι ζήσαμε ανέπαφο
Φιλιά σε δευτερόλεπτα λήξης
Κράμα μεθυσμένων χνώτων
Πριν την αναπόφευκτη 
Σκουριά της μνήμης
Που μου επέβαλες θέλοντας και μη
Ξίνισε κι αυτό το κρασί σου
Πυρπολεί το στόμα μου
Αλλά δεν καίγομαι πια
Έσβησα την επιθυμία με το νερό
Της απόστασης

S.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ

Ο χάρτης του φθινοπώρου 
ξεδιπλώνεται στο νου μου
Αμ έπος αμ έργον
Κατά τας σχολικάς γραφάς
Αγιασμός επανάληψης:
Πλύσιμο κουρτινών
Τακτοποίηση υλικού


Εναπόθεση βιβλίων
Ανά θρανίο το ερώτημα

Καραδοκεί τυχόν υποψία παιχνιδιού
Ενώ στην αυλή μονιμότητα
Επιλεκτικής αμνησίας
Χαλάει τον κόσμο

Η σοφή κουκουβάγια ξέρει
Αλλά προτιμά να ονειροπολεί
Να γίνεται  taboula raza
Για να γράφουν πάνω της
Άγουρα, τρεμάμενα μολύβια


S.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΟΚΑΡΙΑ


Απ’ το ψηλότερο κλαδί της αροκάριας
Εξάντλησα τη θέα του μπαλκονιού
Μια πτώση απονενοημένου φθινοπώρου
Θα θύμιζε τουλάχιστον σωφροσύνη
Προσαρμογή στο είθισται της αλλαγής
Δικαίωση των χρυσανθέμων

Όχι, δε θα’ ρθω να σε δω ξανά

Σε δειλινό απολογητικής βροχής  
Εκείνη η  χαραγματιά στο μάγουλό σου
Γέμισε  άβυσσο για τα φεγγάρια
Και τα καλοκαίρια που εσκεμμένα 
Αποσιώπησες

S.


Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Κική Δημουλά, «Βροχή επιστροφής»

Εγώ, όταν θα μεγαλώσω 
θα γίνω Σεπτέμβρης, έλεγε ο Αύγουστος 
Έβρεξε δω λιγάκι. 
Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος 
αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις. 
Όπως χτυπάνε κάθε τόσο 
ξαφνικά οι σειρήνες,δοκιμαστικά, 
αν λειτουργεί καλά ο τρόμος του πολέμου. 
Ελάχιστη βροχή, 
ίσα που την πλατάγισε στο στόμα του 
το χώμα τη σταγόνα 
–καθώς δοκιμαστής κρασιών–, 
μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιά
παραπονιάρα να τριφτεί πάνω στα περιβόλια.
Δέναν οι παραθεριστές 
στις σχάρες των αυτοκινήτων την Αθήνα, 
μαρσάραν τις βαλίτσες τους και φεύγαν. 
Πεθαίναν απ’ τη ζήλια τους τα σπίτια 
κοιτώντας τα τροχόσπιτα 
στην Εθνική Οδό του Σεπτεμβρίου. 
Απ’ τ’ ανοιχτά παραθυράκια τους, 
μικρά όσο ένα σάντουιτς ματιάς, 
κουρτινάκια φτερακίζαν κατά έξω, 
νάιλον γλάροι εμπριμέ, δεμένοι. 
Λοξά στημένη νανούριζε τα τέλια της 
μια κιθάρα ηλιοκαμένη. 
Ευτυχώς βελτιώθηκε 
το βιοτικό επίπεδο της βάρκας. 
Γίνανε βάρκες κατοικίδιες
 – αστυφιλία των σκαριών. 
Αστραφτερές, εξωλέμβιες, 
πάνω στα τρέιλερ κουρνιασμένες, 
ακολουθούν τ’ αφεντικά τους, 
σκυλάκια ράτσας
χωρίς καθόλου τρίχωμα θαλάσσης. 
Γαύροι πηδάνε κατά πάνω, 
μια τελευταία ασημένια περιέργεια. 
Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιά 
γι’ αυτό το προς το τέλος. 
Αν έχει ξαστεριά 
θα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι. 
Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο. 
Μήπως και ξαναβρέξει. 
Να σε ξεπλύνω λίγο. 
Είσαι μες στην αλμύρα και τ’ αλάτια 
από τότε που ήμουνα θάλασσα.   

(Από τη συλλογή «Το τελευταίο σώμα μου», εκδ. Κείμενα, 1981. Συγκεντρωτικός τόμος «Κική Δημουλά, Ποιήματα», εκδ. Ίκαρος, 1998)

Πηγή : http://www.andro.gr/empneusi/poems-end-of-summer/

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

H ΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΜΑΓΙΣΣΑ


Σ’ αυτή την πόλη ακουμπάς πάλι
Όπως η μάγισσα στηρίζει το σαγόνι
Με το χέρι της και σχεδιάζει στο νου της
Ποια υλικά για τα μαντζούνια της
Θα ανακατέψει για να της βγει η συνταγή
Μεγαλώνουν τα μαλλιά και τα νύχια
Της μάγισσας και της πόλης
Άγνωστο κι άγνωρο το αποτέλεσμα
Άγνωστος μεταξύ αγνώστων κι εσύ
Κατασκοπεύεις απίθανη σωτηρία
Στους άνθρακες θησαυρούς της νύχτας

S.